کسی رو دوست داشته باش که ماندنی...

چند وقتی هست که فکرم مشغول...

مشغول آمدن و رفتن ها...

بعضی آدما میان...بعضی آدما میرن...

شهدا رفتن...اما هستن...ائمه رفتن اما هستن...خدا رو نمیبینیم ولی هست...ما در عالم مادی نمیبینیم...اما با برکات و نعمت و کمک هاشون باعث میشه که وجودشونو حس کنیم...

ولی نگاه میکنم فلانی داره بچه شو از دست میده...یکی بچه دار میشه اما پدرش از دست میده...یکی میاد یکی میره...چه رفتنی و چه اومدنی...

عاشق شدن و دوست داشتن به آدم انگیزه میده...انرژی میده...باعث تلاش میشه...اما چه دوست داشتنی و چه عاشق شدنی...بعد از یک مدتی این انرژی کم میشه...

خب خود عاشق شدن و دوست داشتن چقدر انرژی هم میگیره جنس انرژی که میده و جنس انرژی که میگیره فرق داره...

اما برخی دوست داشتن ها هستش که ماندنی

برخی دوست داشتن ها هست که انرژی میده و اگر انرژی بگیره انرژی مضاعف میده...

گاهی به خودم میگم که ما آدما با هم امتحان میشیم...دوست داشتن پدر و مادر...دوست داشتن خواهر و برادر...دوست داشتن همسر...دوست داشتن فرزند...ما با اینا امتحان میشیم...

اینا ماندنی نیستن...یک زمانی خانواده مارو از دست میده یک زمانی ما خانواده رو از دست میدیم...

قاعده این هستش که ما ماندنی نیستیم...آثار اعمال خوب و بد ما در دنیا هست.

ولی فکرم بیشتر مشغول نحوه ی رفتن ما هستش...گاهی این ماندنی بودن فقط مختص خانواده میشه(مثل دعای پدر و مادر)...گاهی این ماندنی بودن به کوچه ی محل زندگی ما برمیگرده...گاهی به شهر محل زندگی ما ...گاهی به  کشور...گاهی به جهان...

شهدا کسانی هستن که ماندنی هستن و آثار این ماندنی بودن به جهان اسلام برمیگردد...

عاشق میشیم...یکی رو دوست داریم...خودمونو به در و دیوار میزنیم تا باهاش باشیم...اما یک زمانی از دستش میدیم...به خاطرش صبر و تحملمون کم یا زیاد میشه...به خاطرش گریه میکنیم...به خاطرش نمی خوابیم...بهش مدام فکر میکنیم...ذکر لبمون حرف دلمون همش اون...تب میکنیم...لرز میکنیم...نذر میکنیم...خجالت میکشم...تمام سعیمون این که دلشو نشکنیم...کار بدی نکنیم...

بابا این رفتنی تو داری با این امتحان میشی...چقدر این حس رو برای ماندنی ها داریم...مثلا امام زمان(عج) کسی که از مادر و پدر به ما نزدیک و مهربان تر هستش...دلهره مارو داره،اشکش برای ماست و لبخندش برای ماست...تپش قلبش برای ماست و تب و لرزش برای ماست...کسی که ماندنی...دلسوز...مهربان...با معرفت...با وجدان...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها هم دنیامونو آباد میکنه هم آخرتمونو...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها غم از دلت برمیداره...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها مارو شبیهشون میکنه...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها ،نبودن هارو جبران میکنه...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها؛ماندنیت میکنه...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها دنیارو پوچ و بی ارزش میکنه...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها منت خلق رو از سرت برمیداره...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها قوی،با نشاط،مفید،موثرتر میکنه...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به ماندنی ها دل گرمی میاره...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادی به ماندنی ها هوای دلتو دارن...

دل بده...اما به ماندنی ها دل بده...دل دادن به خدا،امام زمان(عج) ،ائمه،علما،صلحا،امام و شهدا... ابتدای معرفت است که انتهای آن ماندنی کردن دلداده است.

همین ماندنی شدن لطف است...معرفت است...

وقتی میتوانی دل بدهی که رها شوی...رها کن...هر آنچه که ترو از این دلدادگی رها میکند.

ماندنی های دلداده؛ با این فراز زندگی کردند و میکنند.

بِأبى أنْتُمْ وَ اُمّى وَ نَفْسى وَ أهْلى وَ مالى ! مَنْ أرادَ اللّهَ بَدَءَ بِكُمْ وَ مَنْ وَحَّدَهُ قَبِل عَنْكُمْ وَ مَنْ قَصَدَهُ تَوَجَّهَ بِكُمْ .

چنانچه مطلبی مغایر با قوانین جمهوری اسلامی ایران مشاهده کردید با اطلاع دادن ، ما را در امر حذف آن یاری نمایید


X
چنانچه مطلبی مغایر با قوانین جمهوری اسلامی ایران مشاهده کردید با اطلاع دادن ، ما را در امر حذف آن یاری نمایید